The Magazine

foto cruiseship

De Vaccinatie Paradox

Een Onvermijdelijke Redenering. Zomer 2021 komt te vroeg, maar Moet Doorgaan.

Er zijn twee manieren om uit de coronacrisis te komen: een medisch einde, en een sociaal einde. Een wereldwijde vaccinatie lijkt vandaag de manier om tot een medisch einde te komen: iedereen gevaccineerd, het virus verdwijnt bij gebrek aan nieuwe potentiële slachtoffers.

travel 360 take

Een groot deel van de iets jongere bevolking lijkt, in afwachting van de medische oplossing, te kiezen voor een sociaal einde van de coronacrisis: we leven ermee, we blijven een beperkt aantal basismaatregelen volgen (of zelfs dat niet) en de sociaal en economisch beperkende maatregelen gaan op de schop.

Uiteindelijk zullen we moeten komen tot een combinatie van de twee: een medisch einde, maar ook een sociaal einde. En liefst kiezen we officieel voor beide strategieën, want er is meer en meer sprake van fanatici in beide kampen. En dat komt niet goed.

Velen kijken uit naar een “social ending”. Begrijpelijk

Laat ons eerlijk zijn: de meeste mensen kijken vandaag niet uit naar het einde van de Covid-19 pandemie. Ze kijken uit naar de dag, waarop de meest ingrijpende maatregelen zullen stoppen. Ze kijken dus uit naar het “sociale einde” van de pandemie. Ze willen uit de paniekmodus, en zijn over het algemeen bereid te leven met de dreiging van een dodelijke ziekte – zo lang die dreiging maar binnen de grenzen van het redelijk draagbare valt. It’s not difficult, but it’s complicated.



De Wetenschap heeft enkel ooG voor “Medical Ending”. Begrijpelijk.

Wetenschappers zien dit anders: ze willen dat de pandemie stopt, en ze doen alles wat in hun kennisveld valt om ervoor te zorgen dat het virus ophoudt te bestaan. Zij willen het medische einde van de pandemie bewerkstelligen.

travel 360 take

Nog maar zes maanden geleden: gebrek aan keuzemogelijkheden leidt tot één keuze.

Laat ons niet vergeten: een half jaar geleden verlangde iedereen ook naar het einde van de pandemie. Alleen: toen hadden we geen zicht op een medisch einde – over vaccins in de eerste helft van 2021 was toen nog geen sprake. En toch spraken we toen al over perspectief, over (te) strenge maatregelen en de nood om opnieuw ons leven op te pakken. Eigenlijk kozen we toen al, bij gebrek aan iets anders, voor een sociaal einde van de pandemie. We zouden er wel mee leren leven, klonk het – vaak met een onzeker stemmetje.

De Reissector: de sociale keuze, anders economische rampen

Als reisbranche hebben wij al lang onze positie in dit debat gekozen: wij kiezen voor de sociale weg, en pleiten ervoor om met de nodige maatregelen opnieuw reizen mogelijk te maken. De reden voor deze keuze was vanaf het begin 100% economisch: de sector moet weer aan de slag, of de sector gaat eraan.

Lessen uit de geschiedenis: bijna altijd sociaal einde

De geschiedenis leert ons dat een pandemie slechts zeer zelden voor 100% een medisch einde kent. Eén voorbeeld waarin dit uiteindelijk wel lukte is het pokkenvirus. Gedurende 3000 (ja, drieduizend) jaar was ergens wel ter wereld een doorbraak van de pokken, en miljoenen mensen stierven aan de ziekte.

In de zestiende eeuw werd vrijwel de hele toenmalige Incabevolking in Zuid-Amerika gedecimeerd. In Noord-Amerika vernietigde de ziekte het stedelijk netwerk rond de Mississippi delta. Het was pas sinds de tweede helft van de jaren zeventig van vorige eeuw, dat een uitgebreide wereldwijde vaccinatiecampagne ervoor zorgde dat het virus werd uitgeroeid. Het medische einde was een feit.

De Spaanse Griep is een voorbeeld van een sociaal einde. Deze pandemie dook op in de loop van 1917/1918, en maakte wereldwijd ook dodelijke slachtoffers. Na de gruwel van de eerste wereldoorlog, hadden de mensen na 1918 echter andere prioriteiten: families werden verenigd, het leven kwam weer op gang. De pandemie woedde voort en zou uiteindelijk een viertal jaar duren. Maar uiteindelijk kwam het tot een sociaal einde – dat werd gevierd in de “Roaring Twenties”.

Ook een feit: in alle gevallen werd het medisch einde voorafgegaan door een sociaal einde. Mensen gingen verder met hun leven, en namen een bepaald risico. In het geval van de pokken was dat een enorm risico, maar het alternatief was toen: sterven van de honger, doordat de economie tot stilstand zou komen.



April 2021: groeiende polarisatie tussen 2 scholen

Vandaag zijn er twee scholen rond het coronavirus. De overheid lijkt (voorlopig) te kiezen voor een medisch, vaccin-gedreven einde. Sluiting van horeca en winkels, een reisverbod, het verbieden van evenementen, het inperken van de mogelijkheid tot sociale contacten en een eindelijk op gang gekomen vaccinatiecampagne moeten het virus “de kop indrukken”. De overheid laat zich hier leiden door voortschrijdend wetenschappelijk inzicht. Het voornaamste argument is hierbij: we moeten wel, want anders liggen morgen de ziekenhuizen en met name de spoedafdelingen overvol.

Bij de bevolking stijgt de druk om te kiezen voor een sociaal einde. Dat vertaalt zich in de steeds luider klinkende eis naar versoepelingen – waaraan politici die zelf geen directe verantwoordelijkheid dragen vrolijk meedoen.

Het lijkt er nu sterk op dat de overheid blijft kiezen voor het medische einde, en ondertussen de bevolking wat botten toewerpt om op te knagen. Die botten waren vanaf het begin de tuincentra “laat ze wat aanmodderen in de tuin”, de kappers “laat ze even blij zijn” en het winkelen op afspraak “geef de retail wat om handen”. Door veel geld met mondjesmaat overal uit te strooien, wordt de bevolking en de economie gesust.

travel 360 take

De Vaccin-Paradox

Paradoxaal genoeg blijkt vandaag dat de ontwikkeling en vervolgens de uitrol van efficiënte vaccins wel eens vertragend zou kunnen werken op de keuze voor het sociale einde van de pandemie. Met een “70% van de bevolking ingeënt” scenario voor ogen, slaagt men er in om het deksel voorlopig op de pan te houden. Maar de druk neemt toe.

“Nog even doorzetten” is vandaag de slogan van een groot deel van de overheid en de medische wetenschap. In de praktijk betekent dit: kiezen voor een medisch einde.



Reissector: zomer 2021 komt te vroeg voor een medisch einde

Voor de reissector komt de zomer 2021 te vroeg om te kunnen kiezen voor een “medisch einde”. Nog een verloren zomer zou ravages betekenen op economisch vlak – en dus ook op menselijk vlak. De echte drama’s gebeuren vandaag op uren vliegen afstand: kleine en middelgrote ondernemingen, vaak familiebedrijven, vallen zonder inkomsten en kunnen vaak niet rekenen op overheidsmaatregelen.

Reizen: Bederfelijk Product

Een groot deel van de reissector verkoopt een bederfelijk product: als er tijdens het zomer hoogseizoen niet kan geoogst worden, rot het product weg. De volgende oogstmogelijkheden zijn beperkter – denk aan het winterseizoen, Krokus en Pasen … 2022.



De Vaccin Paradox voor de Reisbranche

Vandaar dat de uitrol van het vaccin voor de reissector dreigt een “vaccin paradox” te worden: hoe meer mensen zullen ingeënt zijn, hoe meer overtuigend de medische argumenten “nog even volhouden, dan zijn we erdoor” zullen klinken. Maar de reisindustrie moet leven van en met een sociaal scenario. Ook als er nog niet voldoende vaccins in de armen zullen zitten, moet het zomerseizoen opgestart worden.

Medische beperkingen in de vorm van leefbare protocollen zullen een sociale strategie mogelijk moeten maken. Wellicht zullen eerst de horeca en dan de reissector een voorbeeldrol kunnen vervullen, om aan te tonen dat uiteindelijk het sociale einde van de pandemie de eerste stap zal zijn naar het medische einde.

travel 360 take

Heldere Boodschap

De boodschap is dus helder: het “medische einde” van deze pandemie zal te lang duren om de grootste economische sector ter wereld boven water te kunnen houden. Een volledig loslaten van de maatschappij om bepaalde sectoren te redden kan niet. Dus moet de overheid kiezen voor een dubbele strategie, waarbij de sociale dynamiek wordt ingezet, en de medische dynamiek verder loopt. Anders gaat er teveel kapot.